บทที่ 11 โอมหลงกู เลียกู 11

โอมหลงกู เลียกู  11

“ฮ่า ฮ่า เป็นเยี่ยงไรอีพลับพลึง เช่นนี้จึงเรียกการเสพสังวาสกามาชนิดผัวหลงหน้ามืด มึงอ้าปาก”

พลับพลึงนอนกระตุกมือยังโยกคลอนลึงค์ไม้ อ้าปากรับลำใหญ่พ่อครูเข้าปาก มือสากหยาบลูบใบหน้าสวยงามของสาวผู้ดีเมืองหลวงเลยไปถึงเนินทรวงคลึงแรงหนักมืออย่างพอใจ

“มึงจำไว้อีพลับพลึง สามวันมึงจัก...